-------------------

Σήμερα--φέρνοντας αναπάντεχα στον νου μου έναν αρχαίο μύθο--κατάλαβα τι μπορεί να είναι η αγάπη. Το κατάλαβα από μια εικόνα σ' ένα αγγείο:δείχνει τον Πηλέα, να έχει δέσει τα χέρια του γύρω από την Θέτιδα και να την κρατάει σφιχτά. Αγαπούσε την Θέτιδα κι ο Κένταυρος, που ήταν σοφός, του είχε προβλέψει: <<Η γυναίκα αυτή συνέχεια θα μεταμορφώνεται. Μην φοβηθείς και μη λύσεις ποτέ τα χέρια σου. Θα γίνεται φίδι και λύκαινα και φώτια και πάγος. Πράγματα δηλαδή, που δύσκολα κρατάει κανείς χωρίς να ματώσουν, να καούν και να παγώσουν τα χέρια του. Εσύ όμως θα το κάνεις. Η αγάπη θα σου δίνει τη δύναμη ν' αντέξεις, ό,τι χωρίς αυτήν, θα σου προκαλούσε φρίκη και πόνο και αποστροφή.  Και δεν θα χαλαρώσεις ποτέ το αγκάλιασμα, γιατί θα ξέρεις πως πίσω απο όλα αυτά τα πρόσωπα κρύβεται η μορφή της αγαπημένης σου. Κρύβεται η ψυχή της>>.
      Αυτά είπε ο Κένταυρος κι ο Πηλέας τον άκουσε κι όσο κράταγε ο πόλεμος δεν έπαυε ν' αγαπάει και ν' αγκαλιάζει κάθε μορφή θηρίου που μπορούσε να πάρει ο άνθρωπος. Κι ακόμα ήξερε, πως τα θηρία αυτά, είναι οι όψεις της τρέλας, του πόνου και της αρρώστιας που μπορεί να έχει ο καθένας μας. Όχι η αληθινή του εικόνα.
      Και περίμενε το πλήρωμα του χρόνου, μέχρι να λιώσει η αγάπη του κάθε προσωπείο και κάθε αντίσταση, ώστε να δει επιτέλους την ομορφιά της Θέτιδας. Και την είδε. Επειδή δεν έλυσε ποτέ τα χέρια του, την είδε. Επειδή έβλεπε πέρα από την δύση, την ανατολή και πέρα απ' το θηρίο, την θεότητα. Είδε και την αγάπη, πρόσωπο με πρόσωπο.        
                                                         
                 ΕΛΕΩΝΟΡΑ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ,από το βιβλίο με τίτλο ΕΚΕΙΝΟΣ, εκδόσεις οδός Πάνος